แพรวสำนักพิมพ์ อันดับที่384
สิงหาคม 2556 แนวย้อนยุครีเจนซี่
ในชุด Love by Numbers
ระวังสปอยล์
 
 
เรื่องที่ 2 ลอร์ดนิโคลัส เซ็นต์เจมส์ น้องชายแฝดของมาร์ควิสแห่งราลส์ตันในเล่มแรก กับ เลดี้อิซาเบล เรื่องนี้เราสปอยล์นะ เพราะเพิ่งอ่านจบความจำยังดีอยู่ก็เลยเล่าตั้งแต่ต้นจนจบแบบย่อๆ เลย
 
เลดี้อิซาเบลหญิงสาวที่มีปมในอดีตที่ทั้งพ่อและแม่ของเธอทำให้เธอฝังใจว่าจะไม่รักใครเพราะเกรงว่าจะทำให้คนที่เธอรักทิ้งเธอไปแล้วปล่อยให้เธอต้องเสียใจ ส่วนปมในอดีตของนิคเป็นปมเดียวกับกาเบรียลพี่ชายของเขาถ้าใครได้อ่านเล่ม 1 แล้วก็คงทราบดีว่าแม่ทิ้งพ่อของเขาไปแล้วทำให้พ่อเขาไม่อาจมีชีวิตอยู่ ทิ้งให้นิคและเกเบรียลต้องต่อสู้กับชีวิตกันเอง
 
เรื่องเริ่มจากการที่มีนิตยสารฉบับหนึ่งลงบทความหัวข้อเรื่อง ท่านลอร์ดที่น่าจับจองที่สุดแห่งลอนดอนรวมทั้งนำเสนอบทเรียน 10 ข้อในการจับเขามาเป็นสามี ทำให้นิคเกิดความเบื่อหน่ายจึงคิดจะหลบออกนอกลอนดอนพร้อมกับเพื่อนคู่หู และบังเอิญที่ดยุคแห่งเลห์ตันเพื่อนสมัยเรียนของนิคขอร้องให้เขาตามหาน้องสาวที่หนีออกจากบ้านไป นอกจากนิคจะมีชื่อเสียงเรื่องการเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุโบราณแล้วเขายังมีความชำนาญพิเศษในการแกะรอยตามหาใครบางคนที่เขาทำอยู่ช่วงหนึ่งในระหว่างสงคราม 
 
เลดี้อิซาเบลหญิงสาวที่อาศัยอยู่ในยอร์คเชอร์กับน้องชายอายุ 10 ขวบและสาวๆ สองโหลที่ไม่ใช่คนรับใช้ของเธอ มีฐานะที่ง่อนแง่นต้องหาเลี้ยงตนเองและสาวๆในปกครองมาตลอด เพราะมีพ่อที่ไม่รับผิดชอบต่อครอบครัวและแม่ที่โทษว่าเป็นความผิดของเธอ ตอนนี้อิซาเบลได้สูญเสียทั้งพ่อและแม่ไปแล้วแต่ปัญหาเรื่องผู้ปกครองที่เธอกลัวว่าจะเข้ามาจัดการภายในบ้านและความยากจนทำให้ต้องทุกข์หนัก เธอซ่อนหญิงสาวที่มีปัญหาครอบครัวทุกรูปแบบไว้ภายในบ้าน และเรียกบ้านนี้ว่า บ้านมิเนอร์วา
 
ปัญหาการเงินเป็นจุดที่ทั้งสองได้มาเกี่ยวข้องกัน อิซาเบลมีหุ่นหินอ่อนโบราณอยู่จำนวนหนึ่งและต้องการจะขายมันมาเป็นค่าใช้จ่ายภายในบ้านและบังเอิญได้พบกับลอร์ดนิโคลัส เธอจึงขอร้องให้เขามาตรวจสอบและตีราคา เมื่อนิคเข้ามาในบ้านของเธอ เขาพบสิ่งผิดปกติหลายอย่างแต่นึกไม่ออกว่ามันคืออะไร เขาจึงเริ่มเฝ้าสังเกตจึงได้รู้ว่าอิซาเบลซ่อนหญิงสาวจำนวนหนึ่งไว้ภายในบ้านรวมทั้งน้องสาวของดยุคที่เขากำลังตามหาอยู่ด้วย แต่อิซาเบลก็ไม่ไว้ใจยอมเปิดเผยใดๆ ออกมาเพราะเกรงจะนำอันตรายและทำให้ชื่อเสียงของน้องชายที่จะเป็นท่านลอร์ด Earl of Reddich ในอนาคตต้องมัวหมอง
 
ตลอดเวลาที่นิคทำงานตรวจสอบวัตถุโบราณให้อิซาเบลนั้นเขาเกิดความรักและนับถือเธออย่างมาก และขอเธอแต่งงาน พร้อมกับพยายามทำความดีเพื่อพิสูจน์ให้เธอเห็น แต่นิคก็ไม่กล้าบอกเธอว่าเขารู้ว่าเธอซ่อนจอร์จี้นาน้องสาวดยุคไว้และเขาได้รับมอบหมายให้มาตามหาตัวเพราะถือว่าเป็นการหักหลังเธออย่างแรง จนกระทั่งจอร์จี้ถูกลักพาตัวความจึงแตกขึ้นมาทั้งสองฝ่าย จึงยอมเปิดเผยออกมารวมทั้งเรื่องราวของปมในอดีตของทั้งสอง ทำให้พวกเขาเริ่มเข้าใจกัน แต่แล้วเมื่อดยุคแห่งเลห์ตันเดินทางมาด้วยตัวเองและเริ่มข่มขู่อิซาเบลว่าจะเปิดเผยและเอาเรื่องที่เธอทำอยู่ซึ่งขัดกับกฎหมายในขณะนั้น ทำให้นิคต้องเข้ามาปกป้องและแต่งงานกับเธอทันทีโดยความไม่เต็มใจของอิซาเบลที่หวาดกลัวเงาในอดีต นิคสารภาพรักกับเธอแต่เธอยังปากแข็งอยู่จนเกิดเรื่องขึ้นทำให้นิคต้องเดินทางกลับไปลอนดอนโดยไม่บอกเธอ...
 
เรื่องนี้เราอ่านแล้วเฉยๆ ไม่ถือว่าสนุกแต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่สนุก ช่วงแรกๆ อ่านอย่างเรื่อยๆ มาเรียงๆ ไม่ค่อยมีอะไรน่าตื่นเต้นให้ลุ้น ติดจะรำคาญนางเอกอยู่นิดหน่อย พระเอกน่ารักดีบอกรักนางเอกก่อนซึ่งเราไม่ค่อยเคยเจอ กว่าจะมีอะไรให้ลุ้นก็เกือบจบเล่มเ้ข้าไปแล้ว รวมทั้งบทรักที่ต้องรอนานมาก เราอ่านเล่ม 1-2 ติดกันสังเกตว่าบทรักทั้งสองเล่มคล้ายกัน มีหลายอย่างคล้ายๆกันเป็นแพทเทิร์นเดียวกัน อันนี้แหละที่ไม่ชอบ เราชอบพล๊อตดีน่าอ่านแต่เดินเรื่องเรียบไปหน่อย และเรายังมีข้อสงสัยเกี่ยวกับบ้านมิเนอร์วา ที่บอกว่าผิดกฎหมาย แต่พอนางเอกแต่งงานกับลอร์ด มันจะเป็นบ้านที่ถูกกฎหมายได้ด้วยรึ ปัญหามันจะหมดไปรึป่าว อันนี้ไม่ได้บอก
 
สำนวนแปล... เราอ่านแล้วบอกตรงๆว่าไม่มีกลิ่นย้อนยุคเลย แตกต่างกับเล่มแรกราวฟ้ากับดิน ตัวอย่างคำที่ใช้ เช่น ท่านลอร์ดที่น่าสอย อกอึ๋ม ไม่ได้อำ หัวเราก๊าก แพ้ทาง จิ๊บจ๊อย  กุ๊กกิ๊ก เจ็บจี๊ด กะจิดริด ซังกะบ๊วย มั่วซั่ว นานครึ่งชาติ ฯลฯ บางคำบางครั้งอ่านแล้วรู้สึกยังไม่กระจ่าง เช่น บ้านมิเนอร์วา ที่จู่ๆก็โผล่ขึ้นมาโดยไม่รู้ต้นตอและความหมายของมัน ใครรู้ช่วยบอกเราทีนะคะเราอาจจะอ่านข้ามไป และมีบางประโยคเวลาอ่านต้องมีสมาธิเพื่อแยกว่าใครเป็นใครเช่น "ไม่นะ อิซาเบล เธอจะต้องฟังฉัน ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยเด็กสาวคนนั้น ไม่ใช่มาทำร้ายเธอ ถ้าฉันรู้ว่าเธอปลอดภัยดี..." คำว่า เธอ ในประโยคนี้หมายถึง อิซาเบล และ จอร์จี้ "เธอ" คำแรกกับที่ 3 เห็นชัดว่าหมายถึงใคร แต่"เธอ"คำที่2 ทำให้เราต้องสะดุดหยุดคิด (น่าจะใช้"หล่อน" แทนบุคคลที่ 3) และยังมีคำว่า ฉัน เธอ ที่ใช้เหมือนกันทุกคนไม่ว่าหญิงหรือชาย บางทีอ่านแล้วไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูดต้องย้อนขึ้นไปอีกย่อหน้านึงเพื่อทบทวน และยังมีอีกหลายคำที่อ่านแล้วรู้สึำกแปร่งๆ เช่น ผู้ชายใจเล็ก สีเขียวหลัวๆ ฟ้าแลบเตลิดเปิดเปิง ต่อยหอย น้องนางชนบท ม่องเท่ง แควกหนึ่ง กระแบะเบ่อเริ่ม  ฯลฯ  
 
ชุดนี้มีบก.อิดิธหรือเปล่าเรายังสงสัยอยู่  ภาษาสำนวนที่ใช้ถึงได้แตกต่างกันมากขนาดนี้
 
คะแนน 6/10
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

"พวกที่ทำหนังสือแล้วใช้ตัวพิมพ์ตัวเล็กเท่ามดฝอย
เพราะเขามีธุรกิจร้านวัดสายตาประกอบแว่น"

อังคาร กัลยาณพงศ์
พ.ศ.๒๕๑๖

#4 By มะเหมี่ยว (125.27.242.112) on 2013-08-22 11:47

#3 By มะเหมี่ยว (125.27.242.112) on 2013-08-22 11:03

เอิ่ม มม  มม  มม 
กรุณาบอกทีว่านี่คือ สำนวนของแพรวจริงๆ
ไม่ใช่อีกสำนักนึงใช่มั้ย 55555555
ทำไม สำนวนแปลแบบนี้มันคุ้นๆเหมือนนักแปลอีกสำนักชอบใช้จังหว่า
หนังสือก็แพง กระดาษก็ไม่ดี สำนวนยังพาให้เพลียตับอีก ไหวมั้ยคะแพรว!!!!

#2 By ยูน (223.206.20.54) on 2013-08-22 11:02

น้องนางชนบท ม่องเท่ง แควกหนึ่ง กระแบะเบ่อเริ่ม << ขำก๊ากอ่ะค่ะ คือบางคำก็ดูลิเกมาก (น้องนางชนบท) บางคำก็ไม่เคยได้ยินมาก่อน (กระแบะเบ้อเริ่ม)
สงสัยต้องรอเจอลดราคาจริงๆนะ ชุดนี้

#1 By umiNaka on 2013-08-22 10:30