สนพ.แก้วกานต์
ตุลาคม 2556
แนวย้อนยุค
ไม่เคยมีหญิงใด
ที่สามารถเข้าถึงชีวิตและจิตวิญญาณของเขาได้อย่างหล่อน!
และหล่อนก็ไม่เคยคิดว่าจะยอมสยบให้ผู้ชายที่ใช้เงินซื้อความรักเช่นกัน!

ในสายตาของเคลย์ตัน เวสต์มอร์แลนด์ ดยุคแห่งเคลย์มอร์
วิทนีย์ สโตนได้เจริญวัยจากเด็กแก่นแก้ว
มาเป็นสาวโสภาผู้เปี่ยมด้วยเสน่ห์ดึงดูดใจ
หลังจากชนะใจคนในวงสังคมของปารีสได้แล้ว
หล่อนก็เดินทางกลับอังกฤษเพื่อมาพิชิตหัวใจพอล
ชายหนุ่มที่หล่อนเคยหลงใหลสมัยเป็นวัยรุ่น
แต่วิทนีย์กลับพบว่าหล่อนถูกพ่อที่สิ้นเนื้อประดาตัว
ขายให้กับดยุคหนุ่มรูปงามผู้หยิ่งผยอง
ความโกรธแค้นทำให้วิทนีย์ท้าทายเจ้าชีวิตคนใหม่ของหล่อนทุกรูปแบบ
แม้ว่าความพิศวาสเร่าร้อนของเขาจะกล่อมหล่อน
ให้ตกอยู่ใต้พายุอารมณ์แห่งความปรารถนา
แต่วิทนีย์ก็รู้ว่าหล่อนไม่อาจจะ...และไม่มีวัน...เลิกใฝ่ฝันถึงความรักในอุดมคติได้เลย
หล่อนจะกล้าหวังหรือไม่ว่าดยุคแห่งเคลย์มอร์จะกลายเป็นรักแท้ที่หล่อนใฝ่ฝัน...
 
                                   ***********************
 
วิทนีย์สาวน้อยจอมแก่นที่หลงรักเพื่อนบ้านหนุ่มตั้งแต่อายุ 14ปี เธอมักจะทำอะไรผิดแผกจนผู้คนพากันหวั่นเกรง ซึ่งรวมทั้งพ่อของเธอด้่วย จึงถูกบังคับให้ไปอยู่กับป้าและลุงที่เป็นทูต ณ ประเทศฝรั่งเศส ที่นั่นสาวน้อยได้เติบโตขึ้นจากการขัดเกลาหล่อหลอมใหม่จนกลายเป็นสาวสังคมงดงามขวัญใจชายหนุ่มทั่วทั้งปารีส
 
เคลย์ตัน เวสมอร์แลนด์ ดยุคแห่งเคลย์มอร์ ชายหนุ่มรูปงามเสเพลผู้เป็นที่หมายปองของหญิงสาวทั่วทั้งยุโรป เขาไม่เคยว่างจากสาวงาม  เมื่อได้พบกับสาวสวยผมดำตาสีเขียวในงานปาร์ตี้สวมหน้ากากคืนหนึ่ง เขารู้สึกประทับใจในตัวเธอและต้องการเธอมาเป็นสมบัติของเขาแต่เพียงผู้เดียว ด้วยความเย่อหยิ่ง ยะโสที่มีอยู่ในตัวเขาสืบจนรู้ว่าพ่อของเธอกำลังเดือดร้อนทางการเงินจึงใช้เงินเบิกทางให้ตนเองมีสิทธิ์ในตัวเธอและได้ซื้อบ้านหลังเล็กๆ ห่างจากบ้านของพ่อเธอเล็กน้อย และได้ปิดบังฐานะของตนเองไว้เป็นความลับเพื่อที่จะค่อยๆ ทำความรู้จักและให้เวลากับเธอ  เมื่อถึงเวลาจึงให้พ่อของเธอเรียกตัววิทนีย์กลับอังกฤษ
 
เมื่อวิทนีย์กลับบ้าน เธอหวังแต่เพียงจะทำให้พอลชายหนุ่มที่เธอหลงรักหันมามองเธอและให้เขาขอเธอแต่งงานให้ได้ ขณะเดียวกันวิทนีย์ก็รู้สึกชอบพอเพื่อนบ้านใหม่ที่ทำให้เธอหัวเราะได้บ่อยมากขึ้น เขาให้เกียรติเธอ ปกป้อง เอาใจ และให้บทเรียนแก่เธอ ทำให้ วิทนีย์สับสนไม่แน่ใจว่าเธอต้องการแต่งงานกับใครระหว่างสองคนนี้จนเมื่อวิทนีย์รู้ความจริงเรื่องดยุค ด้วยความที่เธอเป็นคนดื้อรั้น เอาแต่ใจ จึงวางแผนหนีตามพอลไปสก๊อตแลนด์แต่เหตุการณ์กลับพลิกผันทำให้เคลย์ตันเข้าใจผิดและโกรธแค้นวิทนีย์อย่างมาก และผลจากการกระทำที่ขาดสติเคลย์ตันได้ทำให้ทั้งสองต้องแยกจากกัน...
(ขอค้างเรื่องไว้แค่นี้)
 
                                                   *****************
ความเห็นส่วนตัว
 
เรื่องนี้หลายคนคงจะเคยอ่านนานมาแล้วจากอีกสำนักพิมพ์หนึ่งใช้ชื่อเรื่องว่า "จอมใจดยุค" ซึ่งพิมพ์ใหม่หลายครั้งอยู่เหมือนกัน เป็นเรื่องหนึ่งที่ขายดีของนักเีขียนท่านนี้ เมื่อสมัยที่เราอ่านนิยายแปลโรแมนซ์ใหม่ๆ เราก็ชอบเรื่องนี้ เพราะจุดเริ่มต้นของเราก่อนที่จะมาอ่านนิยายแปล เราเคยอ่านนิยายไทยมาก่อนแต่สมัยก่อนนักเขียนนิยายไม่ได้มีมากเหมือนสมัยนี้เราจึงอ่านจนไม่มีอะไรจะอ่าน จึงหันมาอ่านนิยายแปลแทน แนวเรื่องนี้เหมือนนิยายไทยเราจึงชอบมาก แต่หลังจากที่ได้อ่านนิยายแปลมากขึ้น ณ เวลานี้เราต้องขอลดระดับความชอบลง ต้องบอกว่า เวลาเปลี่ยนใจคนเปลี่ยน...
 
เราคิดว่าวิทนีย์เป็นนางเอกที่น่าำรำคาญ ชอบทำตัวเด่นแบบผิดๆ โลเล ไม่แน่ใจ แต่ยังชอบเฟิร์ตกับทุกคน กิริยายั่วยวนเกินไป นักเขียนเขียนให้เธอกระทำทุกอย่างนั่นด้วยความไม่รู้่ตัว ไร้เดียงสาเกินไปจนดูไม่เป็นธรรมชาิติ ส่วนพระเอกก็ดูจะเอาอกเอาใจ ไม่ถือสาความประพฤติของนางเอก กลับเอ็นดู เห็นเป็นเรื่องที่น่าชื่นชม ทั้งที่หลายๆ เรื่องไม่สมควรกระทำอย่างยิ่ง
 
ก็สนุกระดับหนึ่ง อ่านได้เรื่อยๆ สบายใจ ไม่ต้องลุ้น เพราะนักเขียนเขียนชงนางเอกไว้หมด เธอสวย เธอโชคดี เธอน่ารัก ไร้เดียงสา เธอแก้แค้นได้สำเร็จ กล้าหาญ ฉลาด เธอเป็นที่อิจฉาของหญิงสาว และเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มทุกคน และที่สุดเธอก็ได้ทั้งเงิน อำนาจ ยศถาบรรดาศักดิ์  
 
ส่วนเคลย์ตันผู้มีกิติศัพท์เลื่องลือกลับดูไม่เข้มแข็งเด็ดขาดพอ อ่อนระทวยเมื่อเจอกับนางเอก จากเสือกลายเป็นแมวซะงั้น หรืออาจจะเป็นเพราะการแปลที่ทำให้เขาแลดูจะไม่ยิ่งใหญ่สมกับที่เกริ่นไว้ต้นเรื่อง
 
สำนวนแปล

ต้องขอบอกไว้ว่าไม่ชอบเลย ผิดหวัง จากที่เคยอ่านอีกเรื่องของสำนักพิมพ์หนึ่ง สิ่งที่เรากลัวคือคำราชาศัพท์ที่ชวนให้ปวดหัว  เรื่องนี้ไม่มีคำราศัพท์เลยสักคำเดียว แต่แล้วทำไมเรากลับรู้สึกว่าบรรดาศักดิ์ดยุคไม่ได้ทำให้คนอื่นเกรงกลัวเลยสักนิด รู้สึกไม่ค่อยขลัง คำว่า"ยัวร์เกรซ"แปลเป็น"ใ้ต้เท้า" การอ่านเรื่องนี้ทำให้เราต้องปรับอารมณ์ไปมาจนทำให้อ่านไม่ราบรื่นอยู่บ่อยนั่นเพราะสำนวนที่ผู้แปลใช้ผสมปนเปกันระหว่างสำนวนย้อนยุคกับสำนวนยุคปัจจุบัน เช่น อุแม่เจ้า(เป็นคำอุทานเฉพาะของพระเอก) ฟันธง ขอบอก จริงน่ะ งานช้าง แปะยิ้ม นั่งแปะ(อาการของพระเอกเวลานั่งลง) มหกรรมช้อปกระจาย ตัวล่อเป้า  จู๋จี๋ อวบอึ๋ม รับออเดอร์ เครดิต ตบบ้องหู หัวเราะก๊าก(พระเอกหัวเราะ) พ่อแก้วแม่แก้ว ฯลฯ
 
ปล. สำหรับคนที่มีเรื่อง"จอมใจดยุค" อยู่แล้วและไม่คิดจะซื้อเรื่องนี้ไปอ่านซ้ำอีก เราขอบอกว่า...หนังสือ 2 เล่มนี้มีความแตกต่างกันอย่างมากๆๆๆ เนื่องจากระหว่างที่อ่านเรื่อง วิทนีย์ยอดดวงใจ มีบางจุดที่เราไม่เข้าใจ จึงได้นำ จอมใจดยุค มาอ่านควบคู่กันไป นั่นทำให้เราถึงกับตาสว่าง
 
คะแนน 6/10
 

edit @ 12 Nov 2013 17:47:49 by Tique

Comment

Comment:

Tweet

ใช้ ชื่อ จอมใจดยุค จะ เหมาะกับเนื้อเรื่องมากกว่า ค่ะ
เพราะเอา เข้าจริง ๆ ( ขอสปอยล์ ) หน่อย น่ะ
เพราะพอลปฏิเสธ ที่จะหนี ตามกันไป กับนางเอก
คือตรงนี้ ทำให้ นางเอกคิดได้ ถ้าพอลไม่ปฏิเสธ นางเอก ก็ บ้องตื้น เหมือนเดิม
ที่จริง ค่อนข้างประทับใจ กับ ข้อปฏิเสธ ที่พอลให้ที่ไม่ยอมหนีไปกับ นางเอก ว่า เป็นห่วงแม่ และ น้อง
ถึงความจริง จะไม่ใช่เรื่องจริง (ตามเนื้อเรื่อง)
แต่ก็เป็น เรื่องราวดี ๆ ที่ นางเอก เรื่องนี้ คิดไม่ได้
 
ยอดขายดี จริง ๆ สิ เรื่องนี้ ดิฉัน ว่าไม่สนุก ส่วนของพระเอก ก็โอเค น่ะค่ะ แต่ส่วนของนางเอก ถึงจะเฮี้ยว แก่น เป็นคนดี แต่ ก็ ตื้นเขิน ไปหน่อย
มันเลยไม่ค่อยสนุก  

#7 By zoom (171.96.242.56|171.96.242.56) on 2014-03-16 14:23

ที่เราว่าสองเล่มนี้ไม่เหมือนกันมากๆๆๆ คือ เล่มเก่าแปลข้าม ตัด แปลไม่ตรงตามต้นฉบับ และมีการแต่งเติมคำพูดเข้าไป ส่วนเล่มใหม่ แปลตรงแต่บางครั้งการสื่อความหมายยังผิดเพี้ยน ไม่ราบรื่น 

#6 By Tique on 2013-11-13 17:03

เราชอบจูดิธเป็นทุนเดิมอยู่แล้วค่า แต่เรื่องนี้เคยอ่านเวอร์ชั่น จอมใจดยุค กับ วิทนีย์ที่รัก แล้วเลยไม่คิดจะอ่านเล่มใหม่ในตอนนี้ sad smile ส่วนตัวเราชอบงานแปลเกษวดีนะคะ คือความรู้สึกเราถ้าใครแปลทับเกษวดีเราชอบมีข้อเทียบในใจทุกที หลังๆเลยไม่ค่อยอ่านเรื่องเก่าๆที่นำมาแปลใหม่เลยค่า

#5 By medsray on 2013-11-12 23:33

เรื่องนี้อ่านได้เรื่อยๆค่ะ อ่านแล้วคิดถึงเล่มอื่นของจูดิธมากกว่าแอบตกใจกับคำว่าอุแม่เจ้ามีบ่อยมาก

#4 By Yu (49.48.249.122) on 2013-11-12 19:02

รวมถึงการแปลที่ถูกต้องด้วย

#3 By Tique on 2013-11-12 18:49

ก็มีส่วนนะเคอะ ความสนุกขึ้นอยู่กับผู้แปลว่าจะถ่ายทอดออกมาให้สอดคล้องกับบรรยากาศ ยุคสมัย และบุคคลิกของตัวละคร

#2 By Tique on 2013-11-12 18:46

โอ ขุ่นพระ!!!!!!! นี่ สำนวน แก้วกานต์จริงๆเหรอเนี่ยยยยยยย
55555 ที่ให้ 6 เพราะเพลียสำนวนแปลชิมิคะ

#1 By ยูน (49.49.179.150) on 2013-11-12 18:31